In 2013 hadden Jasper en ik een deel van ons hart achtergelaten in Nieuw-Zeeland. Dat wij ooit eens terug zouden gaan, was een gegeven. Ik had echter nooit kunnen bedenken dat wij al 3 jaar later én op een bijzondere manier het land zouden bezoeken: door het land te voet – thru-hikend – te gaan verkennen. Sterker nog, ik had je voor gek verklaard.

Het idee ontstond toen wij destijds in Arrowtown, nabij Queenstown, een tramper spraken die van Noord naar Zuid liep: “Wow, gaaf!”, dachten wij. Maar ook: “Liever hij dan ik!” En toch, bleef het idee van een thru-hike altijd in het achterhoofd ronddwarrelen. Met enige reserve, moet ik eerlijk bekennen. Want het klinkt allemaal heel romantisch, zo’n lange afstandswandeling, maar ik zat met heel veel angsten en onzekerheden: Hoe doe je zoiets? Hoe loopt de trail? Kan ik dat überhaupt? Hoe gaan we ons hierop voorbereiden? En wat als ik niet meer kan lopen? You get the drift, zo ging het lijstje met redenen om het niet te doen nog even door. Echter, de gedachte ‘je moet tenminste één keer in je leven iets radicaals doen om te voelen dat je leeft’ was doorslaggevend.

Eenmaal de keus gemaakt, kon de voorbereiding beginnen. Een jaar lang hebben wij ons ingelezen in de trail en gear die we wilden hebben. En ons zo goed mogelijk fysiek voorbereid door veel te sporten en ons lichaam sterk te maken. Ook al kun je je niet voorbereiden op extreme (natuur)omstandigheden en flinke hoogten, dan is conditie opbouwen nog steeds een zeer goed idee. Zo stonden wij 19 oktober 2016 op Schiphol: Lijf enigszins getraind, gear compleet, tas gepakt en mindset op basic-modus. Wij gingen een stukje lopen…

Achteraf gezien kun je blogs lezen wat je wilt, video’s doorspitten, foto’s bekijken van iedereen die de voorgaande jaren de Te Araroa hebben gelopen en sporten totdat je erbij neervalt. Maar niemand kan je voorbereiden op deze specifieke thru-hike, zowel de positieve als de negatieve aspecten. Te Araroa: het was zwaarder dan gedacht en op gezette tijden hel. Of om één van de TA-lopers te quoten: “It was awesome when it wasn’t miserable!” Zo confronterend, op geestelijk als lichamelijk gebied. De angstaanjagende steile hoogten en gapende afgronden, de daverende rivieren, het wisselvallig klimaat, de gekmakende sandflies en even gekmakende jeuk, de pijn aan rug, schouders, benen/knieën en voeten, altijd natte en koude voeten, de demotivatie, de emotionele rollercoaster.

Tegelijkertijd is het fantastisch. Niet alleen de allesomvattende pure vrijheid en rust in het koppie – zelfs mijn psoriasis verdween als sneeuw voor de zon door de vele zon en zuivere buitenlucht. Één stap in Nederland, en bam…meteen weer eczeem. Ik bedoel maar! Maar met name de contacten die we onderweg hebben opgedaan, waren een positieve verrassing. Normaliter ben ik een echte einzelgänger. Als superintrovert ben ik graag op mijzelf en in grote groepen doe ik het niet zo goed. Het eerste wat ik tegen Jasper zei toen wij met de trail startte was: “Ik ga dus echt niet met anderen lopen, he?” Niet wetende dat ik vier dagen later op de trail gelijkgestemden zou tegenkomen waarmee het zo goed klikte dat wij maanden lang lief en leed hebben gedeeld.

Dit sociale aspect was een waardevolle les voor mij persoonlijk, van anderen leren en leren om hulp vragen. En misschien belangrijker: ik mag er zijn en hoe ik ben, met al mijn imperfecties, is goed genoeg. Daarnaast kunnen genieten van andermans aanwezigheid, praten, discussiëren, samen koken of simpelweg naast elkaar zitten en een beetje in de verte staren. Een fijn gevoel om ultieme acceptatie te mogen ervaren: iedereen is gelijk want je bevindt je allen onder extreme omstandigheden en totaal uit je comfortzone. Dat maakt de relaties die je onderweg legt haast intiem. Niet alleen onder de mede-hikers hebben we mooie mensen ontmoet. Ook de lokalen hebben ons zo veel gegeven in de vorm van onderdak, eten of een lift naar het volgende dorp: pure generositeit zonder er iets voor terug te willen. Ik heb mooie mensen mogen ontmoeten en dat voelt als een cadeautje.

Nu terugkijkend op vijf maanden wandelen en reizen kan ik zeggen dat ik dankbaar ben voor de ervaringen, positief én negatief. Want hoe kun je niet dankbaar zijn voor het mogen ervaren van ultieme vrijheid, in ultieme schoonheid en van mooie mensen? De negatieve momenten: de inzinkingen, de huilbuien, de frustraties, de angsten en totale wanhoop, neem ik voor lief. Dát is ook een deel van mij. Niks menselijkers dan dat soort momenten. Want je gaat diep, dat kan ik je verzekeren. Of zoals een vriendinnetje zo mooi en treffend verwoordde: ‘het is heling op hoog niveau’. Te Araroa is een geestelijke (en lichamelijke) detox. Wil je jezelf leren kennen, dan is het zeker een aanrader. Maar let op, het is niet voor de faint of heart.

Dit is een terugblik (in 4 delen) op onze reis, 4,5 maanden wandelen door Nieuw-Zeeland: Te Araroa, the long pathway!

Van Cape Reinga naar Bream Tail Mangawhai Walkway

Northland

Van Mangawhai naar Mercer

Auckland

Van Mercer naar de 42 Traverse

Waikato

Bekijk deel 2 van de reis