Voor Le Champion mocht ik twee ontzettend aardige bikkels portretteren, Gerry Visser en Wim Hogentoren. Beiden zijn ze al minstens 15 jaar pacer/haasje tijdens marathons voor Le Champion en Runner’s World, en veelal rennen ze de marathons ook gezamenlijk: “Wij zien elkaar alleen tijdens het paceren, dan hebben we vier en een half uur om bij te kletsen,” zegt Wim. “En af en toe moeten we ook tegen elkaar zeggen, ‘even wat langzamer hoor en minder kletsen anders demotiveren we de rest’.” Voor Gerry en Wim, beiden ook ultramarathon lopers, is paceren tijdens een marathon – heel blasé – ‘peanuts’. “Om dit te kunnen doen, moet je ook wel een beetje – goed – gek zijn,” zeggen zowel Gerry als Wim. Hemeltjelief, de dag dat ik kan zeggen dat ik een marathon ‘peanuts’ vind, zal pas in een volgend leven plaatsvinden. Als stevig gebouwd wijffie – ofwel runner by force – ben ik al blij met 13 kilometer en dat is dan allesbehalve makkelijk 🙂