Voor de Haarlemse Kunstlijn was ik gevraagd om een teamportret te maken, wat het thema zichtbaarheid vs. onzichtbaarheid moest illustreren. Hiervoor hadden we het centraal station van Haarlem uitgekozen: waarbij oude en nieuwe architectuur samenkomen, maar ook een plek waar bij uitstek veel mensen samen komen.

Perron 3 is altijd het fraaist, vanwege de vele historische elementen die nog zijn behouden. Maar ik wilde zowel de mensen goed kunnen zien als een herkenbare verwijzing naar de stad Haarlem, en de mogelijkheid dat anderen onherkenbaar in beweging langs de groep kon bewegen. Het was al snel duidelijk, ik moest met statief en al naar de overkant. Na wat testen, uitproberen en bewegen, kwamen we tot dé teamfoto waarin het team (semi)zichtbaar is: iedereen doet iets anders of kijkt in een andere richting, verbonden met het onzichtbare: de mensen die in beweging langslopen. Want volgens het thema 2017, in deze wereld hebben we alle mogelijkheden om zichtbaar te zijn, maar niet iedereen heeft daar behoefte aan.”

“Wie zichtbaar is, mag gezien worden.
Maar wil iedereen dat wel? Dat verschilt.
Kunstenaars willen met hun werk uiteraard gezien worden.
De onzichtbaren onder ons kijken mee op de achtergrond.

Voor wie wil kijken of zelf gezien wil worden, bestaan er wereldwijd
vele mogelijkheden. De moderne media binnen ieders bereik 24 uur per dag.
Dat maakt het onderhand ook moeilijker niet te kijken of niet gezien te worden.
Hoe zichtbaar ben jij in deze wereld? Laten we onze ogen de kost geven!”